ภาษาราชการและภาษาที่สำคัญ

          กฎบัตรอาเซียนข้อ 34 บัญญัติว่า “The working language of ASEAN shall be English”  “ภาษาที่ใช้ในการทำงานของอาเซียน คือ ภาษาอังกฤษ” ความหมายที่เป็นที่เข้าใจในขั้นต้นก็เป็นเพียงเรื่อง  ของทางราชการและภาคธุรกิจเอกชนเท่านั้น ซึ่งหากเป็นเพียงเท่านี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของการทำงานในโลกปัจจุบันอยู่แล้ว
ภาษาราชการ

ประเทศ

ภาษาราชการ

กัมพูชา

ภาษาเขมร

ไทย

ภาษาไทย

บรูไน

ภาษาบรูไน

พม่า

ภาษาพม่า

ฟิลิปปินส์

ภาษาฟิลิปิโน และภาษาอังกฤษ

มาเลเซีย

ภาษามาเลย์ และภาษาอังกฤษ

ลาว

ภาษาลาว

เวียดนาม

ภาษาเวียดนาม

สิงคโปร์

ภาษามาเลย์ ภาษาอังกฤษ ภาษาจีนกลาง และภาษาทมิฬ

อินโดนีเซีย

ภาษาอินโดนีเซีย

ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ

ประเทศ

ภาษาเฉพาะถิ่นที่สำคัญ

พม่า

ภาษากะเหรี่ยง  ภาษาจิงผ่อ ภาษาไทใหญ่ ภาษามอญ ภาษายะไข่ และภาษาโรฮิงยา

ไทย

ภาษามลายูปัตตานี

เวียดนาม

ภาษาไทดำ

กัมพูชา

ภาษาจาม

ลาว

ภาษาม้ง

อินโดนีเซีย

ภาษาชวา ภาษาซุนดา ภาษาบาหลี และภาษาอาเจะห์

ฟิลิปปินส์

ภาษาเซบู ภาษาตากาล็อก ภาษาอีโลกาโน และภาษามากวินดาเนา

ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์ 

ประเทศ

ภาษาราชการของประเทศสังเกตการณ์

ติมอร์ตะวันออก

ภาษาเตตุม , ภาษาโปรตุเกส  

ปาปัวนิวกินี

ภาษาอังกฤษ , ภาษาทอกพิซิน ,  ภาษาฮีรีโมตู

บังกลาเทศ

ภาษาเบงกาลี

 
แหล่งข้อมูล :

http://www.mfa.go.th/asean/th/other/2363

POST: